COZY POWELL
Als iets ons niet bevalt, dan slaan we er gelijk op los, Ritchie en ik


0P WEG NAAR HET AMSTERDAMSE SONESTA HOTEL word ik vlak bij de ingang bijna van de sokken gereden door twee motorrijders op splinternieuwe, peperdure BMW's. En ik was al niet zo in de stemming, want in een onbesuisd moment had ik een afspraak gemaakt voor een interview met Rainbow-drummer Cozy Powell, terwijl op datzelfde moment op de televisie de uitzending van de jaarlijkse kampioenschappen achteruitrijden op het circuit van Zandvoort zou plaatsvinden. Ik zie de twee motoren voor de glazen schuifdeuren staan en juist als ik overweeg om deze twee patsers eens aan te spreken over hun rijstijl, zie ik dat een van de uit de integraalhelmen getrokken hoofden aan Cozy Powell toebehoort. Ineens krijg ik een geniaal plan: als we boven in de hotelkamer aankomen, zet ik met een achteloos gebaar de tv aan en roep kwasi-verrast tegen Cozy, dat we het wel héél goed treffen, omdat zojuist de uitzending van het achteruitrijden is begonnen. Onze fanatieke auto- en motorcoureur bezwijkt onmiddellijk en zo heb ik uitzending én interview. Cozy, die de volgende dag met zijn vriend en manager Bob naar de Grand Prix in Zandvoort gaat, roept nog verschrikt, dat het heel wat moeite zal kosten om het circuit voor de volgende dag weer helemaal van alle wrakken, gebroken glas en gemorste olie te ontdoen....

VOOR IEMAND DIE tijdens de Rainbow-repetities in Los Angeles even naar Londen vliegt (tijdsverschil 8 uur), thuis wat kleren bij elkaar raapt, de motorfiets uit de garage haalt en gelijk via de bootverbinding Dover-Oostende in de stromende regen naar Amsterdam rijdt, ziet Cozy er opvallend fris uit. Maar hij is dan ook een van de weinigen in de popmuziek, die er, afgezien van de race-hobbies, een zeer gezond leven op nahoudt. Dus niet roken, weinig drank, geen drugs en veel lichaamsbeweging.

Je bent alleen even uit Los Angeles overgewipt om de Grand Prix te zien?

'Ja, ik ben donderdagavond vertrokken en maandagavond weer aanwezig. We zijn ons op het ogenblik met de nieuwe jongens in de groep aan het voorbereiden voor de Amerikaanse toer, die gevolgd wordt door onze derde toernee door Europa.'

Laten we het straks over Rainbow hebben en eerst je soloplaat doornemen.

'Oké. Vorige week hebben we de plaat afgemaakt en er moeten alleen nog een paar dingetjes afgemixed worden. Ikzelf drum dus, Jack Bruce speelt bas, de gitaristen zijn ex-Thin Lizzy Gary Moore, Bernie Marsden van Whitesnake en Clem Clemson, die o.a. nog in Humble Pie heeft gespeeld. Verder doet mee de toetsenman die tegelijk met mij in de Jeff Beek-groep speelde, Max Middleton. Dat is het wel zo'n beetje. De plaat is helemaal instrumentaal. De meeste arrangementen zijn gemaakt door de ex-Colosseum toetsenman, die nu in Rainbow zit, Don Airey. De muziek is totaal anders dan die van Rainbow; een beetje jazz, wat rock & roll, ook wel wat klassieke dingetjes, van alles door elkaar, maar vooral dingen waar ik lekker op kan drummen. Twee nummers zijn door Max en mij samen geschreven, George Martin heeft een song aangeleverd en ook hebben Gary en Bernie ieder voor een song gezorgd. De overige twee zijn door Max in zijn eentje geschreven. Tijdens de opnamen, die ongeveer twee weken duurden, hebben we met z'n allen het materiaal natuurlijk nog wel wat uitgewerkt om toch over de hele plaat dezelfde sfeer te krijgen. De samenwerking was in ieder geval heel prettig; sommige jongens ken ik al zo ontzettend lang. De plaat komt in oktober uit, plus een single, getiteld Theme One.'

AUTORACEN


Net zoiets als je wereldberoemde hit Dance With The Devil? Dat is toch waar je vroeger bekend mee bent geworden?

'Nou, niet precies hetzelfde. Het is wel een instrumentaal nummer met een pakkend thema en nogal overheersende drums. Tsja, dat was me wat, dat Dance With The Devil. Met het geld dat ik met dat nummer heb verdiend, kon ik bijna anderhalf jaar lang professioneel autoracen zonder sponsor. In die tijd deed ik alleen wat sessiewerk om toch te kunnen drummen, maar ik kreeg daarvoor gewoon een vast bedrag en mijn naam werd nooit genoemd. Zonder dat iemand het weet, heb ik op honderden hitsingles gedrumd.'

Wat deed je precies vóór je die hit had?

'Van '70 tot '72 zat ik in de Jeff Beek-groep en maakten we de platen Rough And Ready en The Jeff Beck Group, die ik nog steeds heel goed vind. Voor de rest dus veel studiowerk en ik heb ook nog in een band gezeten die Bedlam heette. Met die groep ben ik nog op toernee geweest door Nederland; ik kan me het optreden in Paradiso nog heel goed herinneren.'

Wanneer ben je eigenlijk met drummen begonnen?

'Dat zal geweest zijn in.... 1961. Ik kwam in '60 van school, heb toen een paar maanden gewerkt tot ik genoeg geld had voor een drumstel en ben toen naar Duitsland vertrokken, want daar was, naar verluidde, veel werk voor musici. Je moest wel van alles spelen, zoals dansmuziek, rock & roll en jazz, maar er was inderdaad werk genoeg. Als je maar niet te veel eisen stelde, kon je daar een goede boterham verdienen. Op een gegeven ogenblik werd de konkurrentie natuurlijk wel moordend, maar ik heb het hoofd altijd boven water kunnen houden. Na zo'n vier jaar in Duitsland te hebben gezeten, ben ik naar Engeland teruggegaan en omdat ik flink naam had gemaakt in de Engelse muzikantenwereld, kon ik vrijwel meteen als studiodrummer aan de slag. Ik heb het toen ook wel met bandjes geprobeerd maar dat is nooit iets geworden, totdat ik Jeff Beek ontmoette. Vanaf dat moment begon ik een beetje naam te maken, maar geld verdienen, ho maar. Dat kwam pas met Dance With The Devil.'

Wist je trouwens dat het brein achter de groep Boney M, meneer Frank Farian, zijn pikpraktijken dok tot jouw werk uitgebreid heeft? Het openingsnummer van de elpee Nightflight To Venus is een regelrechte kopie van jouw Dance With The Devil. Als je er een rechtszaak van maakt, kun je nog heel wat incasseren, want die plaat heeft vast wel een paar miljoen verkocht.

'Ja, ik weet het. Mensen hebben me er wel over geschreven en opgebeld. Maar weet je wat het is, ten eerste worden er in deze business al veel te veel rechtzaken gehouden naar mijn smaak en ten tweede ben ik er ook wel eens op gewezen dat het melodietje van Dance With The Devil enigszins lijkt op een of ander themaatje uit de klassieke muziek. Nu is het arrangement natuurlijk wel van mij en Boney M heeft dat arrangement dus van mij gepikt, maar als die Frank Farian de zaak tot op de bodem laat uitzoeken en hij zou alleen het pikken van het arrangement toegeven, dan krijg ik heus niet zo veel geld en het is maar de vraag of het dan wel de moeite waard is. Het is voor mij natuurlijk ook wel een principiële kwestie, maar ik vrees dat het een slepende, jaren durende affaire gaat worden en daar heb ik eigenlijk geen zin in. Als er ooit een tijd komt dat ik echt in nood ben, zal ik de zaak nog eens opnieuw uitzoeken. Voorlopig laat ik het er maar bij zitten.'


ZWARE JONGENS


En toen ben je een tijdje gaan racen. Tot het geld op was?

'Min of meer. Op een gegeven ogenblik, ergens in '75, waren de reserves zo geslonken, dat ik weer eens naar een band ging uitkijken. Ik ontmoette Ritchie Blackmore, die ik wel kende, maar een paar jaar niet gezien had en hij vertelde me dat hij zojuist zijn pas opgerichte groep Rainbow weer ontbonden had. Hij was wel erg tevreden over de songs op het eerste album, maar de produktie en de live-optredens waren hem veel te tam. Hij was dus op zoek naar wat zware jongens.

Ik had er wel vertrouwen in, want ik ken Ritchie als een zeer zelfverzekerd iemand, die precies weet wat hij wil en niet zal rusten voor hij zijn doel bereikt heeft. Met zulke mensen werk ik graag, dus de zaak was gauw beklonken. Ik vloog naar Los Angeles, besprak de details en drumde reeds de volgende dag. Snel en efficiënt, zoals het hoort. Jimmy Bain zat er toen al bij en we moesten alleen nog maar een toetsenman vinden. Dat werd Tony Carey en toen was de groep kompleet, want zanger Ronnie Dio was de enige die niet gewipt was.

In deze samenstelling hebben we zo'n anderhalf jaar gedraaid, namen de elpee Rainbow Rising op en vlak na het verschijnen van het livedubbelalbum On Stage in '77 hebben Ritchie, Ronnie en ik de groep verlaten. Met Bob Daisley bas en David Stone toetsen zijn we toen verder gegaan en hebben we de elpee Long Live Rock 'n Roll opgenomen. Die groep is ook weer uiteen gevallen en toen zijn Ritchie en ik met de huidige line-up voor de dag gekomen: Graham Bonnet zang, Don Airey toetsen en Roger Glover bas.'

Er wordt vaak beweerd dat het vrijwel onmogelijk is om met Ritchie samen te werken en dat hij daarom zoveel musici versleten heeft. Mag ik jouw mening daar eens over horen?

'De samenwerking tussen mij en Ritehie is uitstekend en ik vind het helemaal niet moeilijk om met hem te werken, integendeel; ik voel hem heel goed aan en hij mij ook. De problemen lagen echt bij de musici. De een wilde de ster uithangen, terwijl daar geen aanleiding toe was, de ander verscheen niet op repetities of zelfs op optredens, weer een ander bleek gewoon niet goed genoeg te zijn om zich te kunnen ontwikkelen, of dacht dat hij er met Rainbow was en voerde geen flikker uit om de band vooruit te helpen en ga zo maar door. Natuurlijk hanteren Ritchie en ik vrij strenge maatstaven, maar dat moet ook, wil je als groep optimaal functioneren. En vooral Ritchie ergert zich vrij snel als er iets niet in de haak is en grijpt dan onmiddelijk in. Daarom is hij ook uit Deep Purple weggegaan; anderen waren misschien in de groep gebleven vanwege het geld of het mooie leven en hadden de artistieke stilstand en de onderlinge meningsverschillen voor lief genomen, maar Ritchie niet. Toen Deep Purple enige tijd na de komst van Glenn Hughes en David Coverdale niet meer was wat het volgens Ritchie moest zijn, vertrok hij om een eigen groep te beginnen. En hij is bereid om daar keihard voor te werken.'

Nu kan ik me tot op zekere hoogte nog wel voorstellen, dat de duo's bassist/toetsenman niet aan Ritchie's eisen voldeden, maar het verbaasde me wel, toen hij ook Ronnie Dio ontsloeg.

'Dat kan ik me wel voorstellen ja. Maar volgens mij lag de schuld toch bij Ronnie, want toen we op een gegeven ogenblik konstateerden dat hij niet meer zo bij de gang van zaken betrokken was en zich helemaal niet meer inzette voor de ontwikkeling van de groep, zijn we met hem gaan praten en toen bleek dat hij op muzikaal gebied wat andere ideeën had, waarvan hij zeker wist dat hij er niet mee bij Ritchie en mij hoefde aan te komen. We hebben de proef op de som genomen en het bleek inderdaad dat zijn ideeën en de onze te ver uiteen liepen. Hij is toen vertrokken en dook een tijdje later bij Black Sabbath op, maar dat schijnt nu ook al weer van de baan te zijn. In ieder geval hebben we toen audities gehouden, waar we meer dan zestig personen hebben laten zingen, maar ondanks het feit dat er enkele bijzonder goede zangers en ook bekende namen bij waren, was er toch niet eentje, van wie Ritchie en ik dachten: dat is hem! Om vergeten talent op te sporen is het altijd handig om oude singles te draaien en toen we dat een keer deden, stuitten we op Only One Woman van The Marbles. Twee jongens, van wie één met een geweldig bereik. Via via vonden we toen uit dat die jongen Graham Bonnet was en in Australië zat en toen we hem voor de band vroegen, was hij gelijk enthousiast. Na een paar repetities bleek hij de perfekte man voor ons te zijn.'


ASOCIAAL


En hoe is Roger Glover erbij gekomen?

'Ritchie had Roger, die tenslotte met hem in Deep Purple had gespeeld, gevraagd voor de produktie van de nieuwe elpee Down To Earth. Roger wilde dat graag doen, maar we hadden geen bassist. We kwamen overeen dat Roger op de plaat zou bassen en dat we het probleem van de bassist later zouden oplossen, maar de opnamen gingen zo lekker met Roger, dat we hem op een gegeven moment maar gevraagd hebben om in de groep te blijven. Nou ja, Roger kreeg ook weer een behoorlijke kick van het bassen en zei dus meteen ja. Ondanks het feit dat hij destijds door Ritehie uit Deep Purple was gezet.'

En Don Airey?

'Don is een oude kennis en ik was via Gary Moore, die samen met Don in Colosseum II gespeeld heeft, bij het opnemen van mijn soloplaat weer met hem in kontakt gekomen.'

Hoe komt het nu dat jij de enige bent die het al bijna vijf jaar volhoudt in Rainbow?

'Ten eerste kan ik goed met Ritchie opschieten, zoals ik al zei. We respekteren elkaar voor honderd procent en ik doe m'n werk goed. Ik heb inbreng in de muziek, Ritchie vind mijn mening en adviezen altijd heel belangrijk en ik ben bereid om me volledig in te zetten.

Weet je, Ritchie is ook maar een eenvoudige jongen, die gitaar speelt en songs schrijft. Hij heeft nu eenmaal mensen nodig die zich willen inzetten voor de ontwikkeling van de groep. Zonder een bepaalde inbreng heeft Ritchie niets aan je; je moet keihard meewerken. Ten tweede ga ik niet met de andere Rainbowleden om, ook niet met Ritchie. Ik ga altijd alleen naar optredens, meestal op de motor, soms met de auto, maar nooit met de andere jongens mee.

Dat lijkt misschien wat asociaal, maar ik ben nu eenmaal erg op mezelf en als je elkaar niet zo vaak ziet, kun je ook niet, zo gauw moeilijkheden krijgen en is het ook altijd weer nieuw als je elkaar weer ziet. Ritchie heeft dat ook wel een beetje en wat dat betreft passen we goed bij elkaar. Meer is er geloof ik niet, behalve dan misschien het feit dat ik altijd op tijd op repetities en optredens ben, dat ik altijd ben voorbereid, etc, Dat hoort nu eenmaal bij het werk; als je in een fabriek werkt en je doet je werk naar behoren, maar je komt iedere ochtend te laat of soms helemaal niet, word je ook ontslagen. Dat is toch logisch?'

Het viel me op dat, ondanks de ingrijpende wijzigingen in de groep, het album Down To Earth vanaf de eerste tonen herkenbaar is als de nieuwe Rainbow-elpee.

'Dank je, dat vind ik leuk om te horen. Het opnemen was aanvankelijk niet zo eenvoudig, want we zaten in een kasteel in Frankrijk, waar we de sound helemaal moesten uitchecken, we kenden de nieuwe jongens nog niet zo goed, we wisten niet precies hoe Roger als producer zou kunnen samenwerken met Ritchie, etc. Het is echter heel goed verlopen. Roger begreep meteen dat het groepsgeluid gehandhaafd moest worden, zonder dat er sprake mocht zijn van imitatie; we moesten wel laten horen dat Rainbow weer een stapje verder was. Ook Graham bleek in de studio uitstekend uit de verf te komen, kortom, we zijn erg tevreden over het eindresultaat.'

Hoe zijn de repetities met de nieuwe jongens tot nu toe verlopen?

'Prima, ik kan niet anders zeggen. We hebben in Amerika al een live-filmpje voor de tv gemaakt en we stonden zelf versteld hoe goed het ging. We waren eerst nog wat bang dat Graham wat onwennig zou zijn op het podium, want hij had in geen jaren opgetreden, maar hij maakte meteen een zeer zelfverzekerde indruk en het zag er geweldig uit. Ik heb er wel vertrouwen in dat de presentatie zal staan als een huis, als we met de toer beginnen.'

Had Graham geen problemen met het oude materiaal?

'We spelen geen oud materiaal meer. Long Live Rock 'n Roll is het enige nummer dat we nog spelen uit de periode voor Down To Earth. De rest is allemaal nieuw!


VERRASSINGEN


Ik kan me voorstellen dat jullie, daarmee in Amerika nog wel een voorprogramma kunnen vullen, maar hoe doen jullie dat in Europa, waar we gewend zijn dat jullie op zijn minst anderhalf uur spelen?

'Voor Europa hebben we een aantal verrassingen in petto. Die ga ik je niet vertellen, want dan zijn het geen verrassingen meer. Onze filosofie is altijd geweest dat we Europa de meest uitgebreide en beste show geven en daar zullen we ons ook dit keer aan houden. Je moet beslist komen kijken, want ik kan je verzekeren dat je niet teleurgesteld zult zijn, ook al is dat misschien je eerste reaktie als je hoort dat we geen oude nummers meer spelen. De show zit heel goed in elkaar.'

Waarom is dat eigenlijk, geen oud materiaal meer?

'Tja, dat kan ik natuurlijk niet zo goed uitleggen, zonder te verklappen wat de verrassingen zijn. Het is in ieder geval zo, dat je een geheel nieuwe Rainbow zult zien, met nieuwe mensen en nieuwe energie, zonder het oude vertrouwde geluid te verliezen. Je moet het zien als een nieuwe fase van Rainbow.'

Jullie vorige toernee door de States was niet zo'n succes hè?

'Nee, niet bepaald. We werden geteisterd door vele problemen; ten eerste de persoonlijke problemen in de band, waaraan je je maar moeilijk kon onttrekken, want je zat steeds in hetzelfde vliegtuig en in hetzelfde hotel en dat is zeker niet bevorderlijk voor de sfeer, ten tweede hadden we veel moeilijkheden met de apparatuur, want omdat we vrijwel steeds voorprogramma waren, kregen we nooit een soundcheck, mochten we maar heel weinig licht gebruiken en moesten we steeds korter spelen. En vooral Ritchie, die het publiek een goede show wil voorschotelen en daarin steeds gehinderd werd, kon zich bijna niet meer beheersen en om die reden kregen we steeds ruzie met de groepen waar we voor openden, en hun roadies. Daardoor kregen we ook steeds slechte recensies en dat maakte het humeur er niet beter op.'

Jullie zijn ook wel eens op de vuist gegaan met andere groepen, hè? Reo Speedwagon bijvoorbeeld.

'Ja, dat klopt. Wij zijn nu eenmaal geen Fairport Convention. Op een gegeven ogenblik is de maat vol en dan krijg je ruzie en dan vallen er klappen. Ritchie en ik laten ons niet beledigen door een stelletje omhoog gevallen boeren uit de Midwest of andere kapsoneslijders, die menen de waarheid in pacht te hebben, omdat ze een dikke bankrekening hebben. Ook moeten ze geen lelijke dingen zeggen over onze muziek of onze roadshow beledigen, want dat nemen we niet. Kijk, Ritchie en ik komen allebei uit de achterbuurten, waar je je fysiek moet kunnen verdedigen, om je te kunnen handhaven. Dat was vaak hard, dus je zorgde wel dat je je mannetje kon staan. We kunnen allebei vrij goed boksen en karate en we hebben nog een goede konditie ook. Als iets ons dus niet bevalt, nou, dan slaan we er gelijk op los, Ritchie en ik.'

Hebben jullie met veel groepen gevochten?

'Ik ben de tel al jaren geleden kwijt geraakt. Ritchie en ik zijn dan ook niet erg populair onder de musici in de States, maar ja, pech gehad.'

Hoe zit het nu eigenlijk met die geruchten over een Deep Purplereünie.

'Daar is geen enkele kans op, want Ritchie doet zeer beslist voor geen prijs mee. En zonder hem is er geen reünie.'

Laatste vraag, Cozy. Hoe lang zal deze line-up van Rainbow stand houden?

'Langer dan alle vorige line-ups. Wat dat ook moge betekenen, hahaha.'

Kees Baars, Muziekkrant Oor 17 October 1979