Roger Glover

Ritchie gooit geen goede muzikanten aan de deur



Terwijl de zaal nog schreeuwt om méér, wipt Ritchie Blackmore in een glimmende limoesine en verdwijnt in de richting van zijn dure hotel. "God" houdt vandaag geen spreekuur. Het wordt wachten voor de deur van de streng bewaakte kleedkamer. Om de tijd te doden smullen we van nauwelijks aangeroerde koude schotels en nippen even aan een fles ijsgekoelde Chablis. Na enig onderhandelen worden we om middernacht toch voorgesteld aan een vermoeide Roger Glover. "Ik ben blij dat ik tijdig uit Deep Purple ben gestapt", zegt de beroemde bassist.


SCHIETSCHIJF


Roger, daarnet hebben jullie na één nummer het optreden tijdelijk onderbroken. Wat is er precies gebeurd?

Ondanks de waarschuwingen die men voor het konsert heeft omgeroepen, gooiden sommige lui toch met gevaarlijke voorwerpen naar de groep. Aanvankelijk hebben we gedaan alsof we niks merkten maar het werd gewoon te gortig. Eerst waren het voetzoekers, iets later brandende sigaretten. De druppel die de emmer deed overlopen, was een gloeilamp die tegen Ritchie's lijf kapot spatte. Zo kon het echt niet langer en Blackmore is kwaad weggestapt. Ofwel ben je een muzikant die de mensen een leuke avond bezorgt, ofwel een schietschijf. Dat laatste is gewoon levensgevaarlijk. Zeker als je rekening wil houden met wat ons in het verleden overkomen is.

Kun je hier iets duidelijker zijn?

Er moet maar één dolgedraaide mafketel met een geweer op de eerste rij zitten en je schiet je leven erbij in. Ik herinner me een optreden in de States voor meer dan 20.000 mensen. Iemand loste toen drie schoten op de groep. Gelukkig ketsten die af op de rij versterkers achter ons. De kogels floten ons letterlijk om de oren. Als je dat één keer hebt meegemaakt, ben je wel op je hoede. Indien het vandaag Ritchie niet geweest was, maar Joe of ikzelf, hadden we de zaak ook opgebroken.

Je zit nu 20 jaar in dit vak, is optreden nog steeds een belevenis voor je?

Op toernee krijg je met zoveel verschillende mensen te maken die allemaal rond de groep hangen zonder dat ze daar iets te zoeken hebben. Bovendien laten ze je nooit met rust. Dat is de vervelende kant van de zaak. Vooral door die ervaringen heb ik een andere kijk op mensen ontwikkeld. Een beetje wantrouwig geworden. Alleen mijn liefde voor de fans en de muziek is gebleven. Ik zie natuurlijk wel in dat we een manager en een platenmaatschappij nodig hebben. Anders krijg je nog meer werk op tafel. Maar ik hou niet van de hele entoerage.

Ik ben een arbeidersjongen en heb me altijd tegen het establishment afgezet. Dat doe ik trouwens nog. Nee, ik hoor helemaal niet tot de klasse van rijkelui. Ik heb een leuke auto en een komfortabel huis maar daarvoor heb ik gewerkt. Vergeet niet dat ik vóór het Purple-sukses acht jaar in een groepje heb aangemodderd dat nooit iets heeft uitgehaald. Geen cent hebben we verdiend. Ik ben blijven geloven in de kracht van muziek en daarvoor leef ik. Ik probeerde met dit beroep te kappen maar het is me niet gelukt. Of muziek echt de moeite waard is om een heel leven aan op te hangen, is een vraag die ik me niet mag stellen. Daar is trouwens geen tijd voor.

LEIDERSCHAP

Bij Rainbow zijn de personeelswisselingen niet van de lucht. Heb je nooit spijt dat je die of die hebt laten lopen?

Neen. Sommigen zijn gegaan omdat ze dat zelf wilden, anderen zijn afgedankt. Eén ding wil ik echter duidelijk stellen: niemand is aan de deur gezet omdat hij zijn werk goed deed.

Soms heeft het publiek zijn ongenoegen geuit over een nieuwe line-up, akkoord. Maar Ritchie heeft alle beslissingen genomen in funktie van de muziek of de hechtheid van de band. Of deze samenstelling de beste is die we hebben gehad, is moeilijk te zeggen. Ik weet alleen dat deze groep een gezonde groep is.

Ritchie maakt het ons anders wel erg moeilijk om even met hem te babbelen.

Ritchie is onze leider en hij neemt de beslissingen. Het is bovendien helemaal niet waar dat hij een moeilijke kerel is om mee te werken of niet spraakzaam zou zijn. Hij praat met ons wel. Hij kiest wat voor hem het beste is en ik zie niet goed in waarom hij het anders zou doen.

In het verleden is hij vaak verkeerd begrepen of hij vond zijn woorden erg verdraaid in de krant terug. Nu is hij naar zijn hotel en is waarschijnlijk al met het volgende nummer of konsert bezig. Interviews ervaart hij als tijdverlies.

Dat hij een groot ego heeft, zal je wel niet ontkennen?

Toch wel. Hij is alleen veeleisend en dat is zijn goed recht. Indien je als muzikant in Rainbow niet alles geeft wat er in je zit, kan je beter opstappen. Dat is in het verleden vaak gebeurd. Ritchie haat mensen die zo graag in Rainbow willen voor het grote geld of de ego-tripperij. Hij is pienter genoeg om dat in te zien en die gasten vliegen dan ook het eerst buiten.


GEESTELIJK ONDERMIJND


Toen jij uit Purple stapte, kreeg de groep nog meer sukses. Vind je dat jammer?

Nee, ik ben blij dat ik geen deel meer uit maakte van de latere Purple. Het sukses nam toen echt onmenselijk grote vormen aan en daarom is rock niet begonnen. Ik haakte af na meer dan twee jaren onafgebroken toeren. Geestelijk en lichamelijk kon ik het gewoon niet meer aan. Het menselijke lichaam is tegen een dergelijke druk niet bestand en dan komen de spannningen die uiteindelijk tot de ondergang van Purple geleid hebben. Je wordt voortdurend onder druk gezet, je mag je eigen werkschema niet meer opstellen en van lieverlede weet je nog nauwelijks hoeveel de hele industrie eigenlijk met je songs verdient. Rustig leven zal ik nooit meer kunnen. Ik moet spelen en met muziek bezig zijn.

Nooit gedacht om het definitieve Purple-boek te schrijven?

Daar ben ik nog niet oud genoeg voor. Ik bedoel, ik kan nog altijd niet voldoende afstand nemen van het verleden en de bizz. Voorlopig heb ik het druk met het produceren van andere groepen en mijn baantje bij Rainbow. Maar ik doe het wel eens.

Bestaat er in je leven nog iets als vrije tijd?

Ja, maar ook dan werk ik. Ik schilder en schrijf regelmatig. Thuis luister ik naar alles wat tussen Prokofiev en The Sex Pistols ligt. Met 'thuis' bedoel ik de plek waar ik woon. Momenteel is dat New York maar morgen kan het ook Londen zij. Of mijn koffer.


Hitkrant - 22 december 1982

Thanks to Tonny Steenhagen for the scan







document.layers) { document.captureEvents(Event.MOUSEDOWN); } document.onmousedown=click; // -->